Bu şarkıyı hatırlayanınız var mı? 🙂
Küçükken, bu klibi izlemeyi çok severdim. Belki de o zamanlardan belliymiş dijital sanatları sevdiğim. Şarkının hissettirdiklerini de çok severdim. Bu şarkının kelimesi “kıpırtı”
En büyük ilhamım şarkılar. Bana yazı yazdıran da, an’larımı süsleyen de şarkılar.
Kita olmayı çok hayal etmişimdir. Seven, sevilen, güvende hisseden, hayallerinin peşinde koşma cesareti olan biri.
Geçtiğimiz günlerde terapistimle özel hayat konusuna değindik. Aklıma gelen farklı detaylar olursa onunla paylaşmam için düşünmemi istedi. Zaten hissettiğim şeylerin birçoğunu anlatamamıştım. Hep hayal kırıklığı yaşadığımı, “güven” konusunda hiç başarılı olamadığımı anlatamadım daha. Hep başarısız olduğum bir konu. Nasıl konuşabilirdim ki? Ne anlatacaktım? İçimi kemiren bir şüphe var. Çok keskin çizgilerim var. Üzülmemek için, açamadığım kapılarım var. Belki hayatımın her noktasında dürüstlüğü seçsem de, hiçbir zaman dürüst olmadığım tek konu bu. Ne hissettiğimi hiç söylemedim, kimseye. Hep içimde yaşadım. Karşıdan beklediğimde de cesaret görmedim. Hiç açık olmadım. Hala da hazır değilim.
Düğümlerimi bi gün çözmüş olursam, sebepleriyle ve sonuçlarıyla bir gün yüzleşmiş olursam, size daha edebi cümleler kurabilirim. Hiç adım atmadığım, ismini dahi duymadığım bir beldeye gitmeye zorlanıyormuş gibi hissediyorum.
Kita olabilir miyim bir gün, sizce?
mantarstories 